chugary {♥} sweet

ยามค่ำคืนที่สุกสกาวไปด้วยแสงระยิบระยับ

ดวงดาวทั้งหลายต่างพยายามทอแสงอันน้อยนิด

จนเจิดจ้าไปทั้งผืนผ้าใบสีน้ำเงิน

หากแต่ใครจะรู้,

ดวงดาราต่างก็มีอายุขัยในตัวเอง

พวกเขาทำหน้าที่อย่างที่สุด

เปล่งแสงสุดท้าย และหายไปจากนภา

ก่อนที่แสงอรุณจะมาเยือน และฉาบท้องฟ้าเป็นสีแดง

ยามที่ดวงดาวหล่นจากฟ้า

ผู้คนต่างร่ำไห้กับการจากลา

"ดาราเอ๋ย เจ้าจะรู้หรือไม่,

 เจ้าลาลับ, หายไป, พร้อมกับใจของฉันที่แตกสลาย"

แต่ดวงดาวไม่เคยยขานตอบ.

เพียงพริบตา เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน

ผู้คนต่างลืมความโศกเศร้า

พวกเขาลืมไปแล้วว่าเคยเสียใจมากแค่ไหน

เพราะคืนนี้ ท้องฟ้าก็ยังทอประกาย

ยามค่ำคืนที่สุกสกาวไปด้วยแสงระยิบระยับ

ดวงดาวทั้งหลายต่างพยายามทอแสงอันน้อยนิด

จนเจิดจ้าไปทั้งผืนผ้าใบสีน้ำเงิน

บางที ชีวิตคนเราอาจจะเหมือนดาวก็ได้นะคะ

วันนี้ได้รู้โดยบังเอิญ ว่าเพื่อนคนนึงที่เคยรู้จักเขาเลิกวาดรูปไปแล้ว

จะเรียกว่าใจหายก็ได้ เพราะเราไม่ได้ติดต่อกับเขามานานพอสมควร กลับมาอีกทีก็เจอแบบนี้ซะแล้ว อา..

"รู้สึกว่าไม่มีความอยากที่จะวาดอีกแล้ว" เขาบอกอย่างนี้

เขาไม่ใช่คนที่วาดรูปเก่ง แต่ตอนที่รู้จักกัน เขามีความสุขที่ได้วาดมาก

ตอนนั้นมีกันสามคนที่วาดเล่นกัน เอาอวาตาร์ของตัวเองมาผลัดกันวาดสนุกสนาน เรียกว่าตอนนั้นมีความสุขเลยล่ะ

จนกระทั่งเพื่อนคนนึงหายไปแบบติดต่อไม่ได้ ตอนนั้นพวกเราเลยแยกกันไป ไม่ได้คุยกันอีก

ตอนแรกก็รู้สึกแย่เหมือนกัน พูดตรง ๆ ว่า เราไม่ชอบเลยเวลาคนที่มีความฝัน หรือความชอบอะไรซักอย่าง แต่สุดท้ายไม่เป็นอย่างที่หวังไว้

ต่อให้เป็นแค่คนที่เราชื่นชมอยู่ห่าง ๆ ถ้าเจออะไรแบบนี้ เหมือนเพื่อนหายไปคนนึงเลยสำหรับเรา เป็นความรู้สึกที่แย่นิด ๆ

ที่แย่กว่าการได้รู้ คือการที่เราทำอะไรไม่ได้เลยนี่แหละที่ไม่ดีเอาซะเลย

แต่พอนั่งทบทวนกับตัวเองดูซักพัก

จะมีซักกี่คนกันนะ ที่จะอยู่กับความฝันหรือความชอบ และได้ทำฝันเป็นจริงไปจนแก่เฒ่า?

ในชีวิตจริง โลกไม่ได้สวยงามอย่างที่เราวาดไว้

และในบางครั้ง อุปสรรคนั้นมันมีมากกว่าที่เราจะรับไหวเสียอีก

จนสุดท้าย ผู้คนมากมายที่ยอมรับว่าตัวเองอาจจะ "ไม่เหมาะ" กับสิ่งนั้นก็ได้ และล้มเลิกไป

แต่ในขณะเดียวกัน

เราก็มีความสุขไม่ใช่เหรอ? กับการพยายามทำอะไรบางอย่าง "เพื่อตัวเอง" ซักครั้งหนึ่งในชีวิต?

บางที เป้าหมายอาจจะไม่ใช่เส้ยชัย แต่เป็นระหว่างทางที่เดินต่างหาก

เพื่อนของเราคนนั้น แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้วาดรูปอีกแล้วก็ตาม

แต่เขาก็เคยมีความสุขที่ได้ทำสิ่งนั้นนี่เนอะ

และเราเชื่อว่า ต่อจากนี้ไป เขาต้องได้เจอสิ่งอื่นที่เขาชอบ และทำได้ดีอีกแน่นอน

เราคิดว่า คนเราเหมือนดวงดาวนะคะ

มีช่วงเวลาที่ดับแสง หายไปจากท้องฟ้า 

เหมือนกับช่วงเวลาร้าย ๆ หรือเมื่อเราพบว่าทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังไว้

แต่เมื่อไหร่ที่เราเจอสิ่งดี ๆ ในชีวิต กับตัวเอง กับคนรอบตัว ไม่ว่าอะไรก็ตาม

เมื่อนั้นแสงจะทอประกาย เหมือนกับท้องฟ้ายามค่ำคืน

ไม่มีวันไหนที่สว่างตลอดเวลา เช่นเดียวกับไม่มีคืนไหนที่จะมืดมิดตลอดกาล

อย่างน้อยก็เป็นความคิดของเรา ที่มองโลกในมุมมองประหลาดนิด ๆ ค่ะ (ฮา)

ขอให้คืนนี้มีแต่ดวงดาวเต็มท้องฟ้านะคะ

แล้วเจอกันค่ะ.